Nawracające, poważne infekcje spowodowane nowym niedoborem adhezji leukocytów czesc 4

Swoistość testu dla E-selektyny wykazano przez zdolność przeciwciała anty-E selektyny (P6E2) do hamowania wiązania kontrolnych neutrofili do aktywowanych komórek śródbłonka. Brak Sialyl-Lewis X na neutrofilach pacjentów przewidywał, że nie będą w stanie przylegać do E-selektyny na komórkach śródbłonka aktywowanych cytokinami. Odpowiednio, izolowane neutrofile od pacjentów i od zdrowych kontrolnych badano pod kątem ich zdolności do przylegania do ludzkich komórek śródbłonka pępowiny przed i po indukcji ekspresji E-selektyny interleukiną-1.. Jak pokazano na Figurze 2, neutrofile z prawidłowych kontroli związały się z komórkami śródbłonka po aktywacji interleukiną-1., a wiązanie było w dużej mierze (78 do 83 procent) zahamowane przez blokujące przeciwciało monoklonalne wobec E-selektyny (selekcja przeciwko E-selektynie). ). W przeciwieństwie do nich neutrofile pacjentów nie były w stanie związać się z aktywowanymi interleukiną-1. komórkami śródbłonka. Wyniki te pokazują, że neutrofile pacjentów mają niedobór adhezji spowodowany brakiem ligandu węglowodanowego Sialyl-Lewis X, który jest wymagany do adhezji za pośrednictwem selektyny do komórek śródbłonka.
Dyskusja
Dotychczasowy klasyczny syndrom niedoboru adhezji leukocytów opisano u ponad 50 pacjentów (przegląd przedstawiono w: Anderson i in.13, 14). Zaburzenie to charakteryzuje się opóźnionym rozdziałem pępowiny, poważnymi nawracającymi infekcjami bakteryjnymi, upośledzonym tworzeniem się ropy, wysokimi wskaźnikami leukocytów i nieprawidłowościami w zależności od funkcji zależnej od granulocytów. Chorobę przypisuje się nieobecności lub zmniejszonej ekspresji wspólnej podjednostki . (CD18) cząsteczek receptora integryny LFA-1 i Mac-1, o których wiadomo, że działają jako cząsteczki adhezyjne leukocytów.
Podobnie jak pacjenci z klasycznym syndromem niedoboru adhezji leukocytów, opisywani dwaj pacjenci mieli dużą liczbę neutrofilów we krwi oraz nawracające zapalenie płuc i infekcje bakteryjne.15 Chociaż neutrofile tych pacjentów wykazują także niedobór adhezji, mają one normalny poziom ekspresji integryn CD18. Tylko na tej podstawie jest oczywiste, że ich wada różni się od wady opisanej wcześniej u pacjentów z zespołem niedoboru adhezji leukocytów. Dlatego proponujemy wyznaczenie tego nowego zespołu jako niedoboru adhezji leukocytów typu 2 i sugerujemy, że poprzednio opisany zespół będący wynikiem niedoboru CD18 nazywany jest niedoborem adhezji leukocytów typu 1.
Dowody przedstawione w tym raporcie pokazują, że w niedoborze adhezji leukocytów typu 2 neutrofile mają niedobór struktury węglowodanowej Sialyl-Lewis X, która powoduje, że komórki nie są zdolne do przylegania do E-selektyny na aktywowanych komórkach śródbłonka. Ponieważ wykazano również, że P-selektyna rozpoznaje ligandy zawierające Sialyl-Lewis X, 10 jest prawdopodobne, że neutrofile pacjentów z niedoborem adhezji leukocytów typu 2 będą również defektywne w adhezji pośredniczonej przez P-selektynę. Uważa się, że E-selektyna i P-selektyna pośredniczą we wspólnym etapie rekrutacji neutrofili, eozynofili, monocytów i podklasy komórek T do miejsc zapalenia lub uszkodzenia tkanek – mianowicie wychwytywania krążących leukocytów przy pomocy wystarczającej ilości kleju zmuszają do zainicjowania powolnego zwijania się komórek, które są odporne na naprężenia ścinające w przepływie krwi w żyle.2, 4, 7, 8. Zakotwiczone komórki są zatem podatne na sygnały aktywacyjne i chemoatraktanty w miejscowym środowisku zapalnych żyłek 4. , 5 Po aktywacji, neutrofile podlegają dramatycznym i szybkim zmianom, w tym znacznemu wzrostowi ekspresji i regulacji w górę integryn leukocytów, które następnie pośredniczą w silnej adhezji i wynaczynieniu leukocytów do otaczającej tkanki
[patrz też: przychodnia dla dzieci warszawa, sonomed szczecin cennik, rezonans magnetyczny katowice prywatnie ]