Guzki tarczycy z nieokreslona cytologia

Alexander i wsp. (Wydanie 23 sierpnia) przedstawiają wnioski z potencjalnego, wieloośrodkowego badania walidacyjnego klasyfikatora ekspresji genów, które stawia kilka pytań. Dla 265 nieokreślonych aspiratów cienkoigłowych, które badali, klasyfikator ekspresji genów miał czułość 92%, swoistość 52%, dodatnią wartość predykcyjną 47% i ujemną wartość predykcyjną 93%. Dlaczego obserwowane zmniejszenie wydajności klasyfikatora ekspresji genów, które zostało zgłoszone w ich wcześniejszym badaniu, ma czułość 100% i swoistość 73,3%? 2 z wysoką ujemną wartością predykcyjną i niską pozytywną wartością predykcyjną, klasyfikator ekspresji genów jest przydatny jako dodatek do biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej do diagnozowania niedokończonych guzków jako łagodnych i potencjalnie unikających diagnostyki tarczycy.3 Jednak odpowiednie postępowanie z guzkami rozpoznawanymi jako podejrzane (dodatnia wartość predykcyjna, 47%) do wyników klasyfikac ji ekspresji genów jest mniej oczywiste. Niestety, klasyfikator ekspresji genów nie ma pozytywnej wartości prognostycznej, która pozwoli nam, jako chirurgom, bezpiecznie zaplanować operację dostosowaną do leczenia raka tarczycy (tj. Całkowite wycięcie tarczycy i centralne wycięcie szyi). Continue reading „Guzki tarczycy z nieokreslona cytologia”

Chirurgia choroby wiencowej

Park i wsp. (Wydanie z 26 marca) przedstawia dane dotyczące kompletności rewaskularyzacji, które mogą pomóc wyjaśnić różnicę w wynikach między przezskórną interwencją wieńcową (PCI) a stentami wymywającymi ewerolimus i pomostowaniem aortalno-wieńcowym (CABG). Wydolność kliniczna stentu uwalniającego ewerolimus w tym badaniu była co najmniej porównywalna z wcześniejszymi próbami obejmującymi ten sam stent, 2,3 z korzystną długotrwałą stopą zakrzepicy w stencie (1,6%) i szybkością docelową – rewaskularyzacja (5,7%), która nie różniła się istotnie od tej w grupie CABG (3,8%). Jednak duży nadmiar procentowy pacjentów w grupie PCI, u których nie uzyskano całkowitej rewaskularyzacji (49,1%, w porównaniu z 28,5% w grupie CABG), doprowadził do istotnie wyższego odsetka rewaskularyzacji nowych zmian (5,5% vs. 2,3%) i może być częściowo odpowiedzialna za większą częstość występowania spontanicznego zawału mięśnia sercowego (4,3% w porownaniu z 1,6%). Pacjent powinien zostać uznany za równo traktowany przez obie strategie wtedy i tylko wtedy, gdy obie strategie są technicznie wykonalne i oczekuje się, że doprowadzą do podobnego stopnia kompletności rewaskularyzacji. <!–more–> Brian YL Wong, MD  Health Sciences North, Sudbury, ON, Kanada  Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.  3 Referencje1. Park SJ, Ahn JM, Kim YH, i in. Badanie stentów wydzielających ewerolimus lub operacja pomostowania w kierunku choroby wieńcowej. N Engl J Med 2015; 372: 1204-1212  Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline  2. Serruys PW, Silber S, Garg S i in. Porównanie stentów wieńcowych wymywających zotarolimus i eluujących ewerolimus. N Engl J Med 2010; 363: 136-146  Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline  3. Stone GW, Rizvi A, Newman W, i in. Stenty wydzielające ewerolimus w porównaniu do stentów wydzielających paklitaksel w chorobie wieńcowej. N Engl J M  ed 2010; 362: 1663-1674  Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline  Park i wsp. zgłosić wyniki BEST (Randomizowane porównanie zabiegu pomostowania tętnic wieńcowych i implantacji stentu do eluowania ewerolimusu w leczeniu pacjentów z chorobą wieńcową wielopłytkową), potwierdzając przewagę CABG nad PCI przy użyciu stentów uwalniających ewerolimus u pacjentów z chorobą wielonaczyniową . Naszym zdaniem niektóre punkty dotyczące tego ważnego badania wymagają wyjaśnienia.  Badanie obejmowało większy odsetek pacjentów z cukrzycą niż większość innych badań na stentach uwalniających leki (zwykle <30%) 1-3 Wyniki mogą więc być bardziej korzystne dla CABG, niż byłoby inaczej, ponieważ analiza podgrup ujawniła przewaga CABG u chorych na cukrzycę. Co więcej, rewaskularyzację przeprowadzono w grupie PCI w zmianach ze zwężeniem 70% lub więcej przy braku klinicznego lub funkcjonalnego niedokrwienia. Jest dobrze udokumentowane4, że nie wszystkie   angiograficznie istotne zmiany mają znaczenie kliniczne. Rutynowa angiografia była wykonywana częściej w grupie PCI, co prawdopodobnie wpływało na szybkość rewaskularyzacji. Po 12 miesiącach 88,3% uczestników grupy PCI otrzymywało podwójną terapię przeciwpłytkową, ale nie wspomniano o częstości zawału mięśnia sercowego, gdy pacjenci otrzymywali pojedynczy lek przeciwpłytkowy. Ostatecznie ultrasonografia wewnątrznaczyniowa była stosowana u 71,8% pacjentów podczas PCI, co sugeruje, że suboptymalna technika mogła mieć wpływ na wyniki PCI.  Konstantinos Toutouzas, MD  Nikolaos Anousakis-Vlachochristou, MD  Dimitris Tousoulis, MD  Hippokration General Hospital, Ateny, Grecja  com  Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.  4 Referencje1. Jensen LO, Thayssen P, Christiansen EH, i in. 2-letnie wyniki dotyczące pacjentów w porównaniu do stentów: badanie SORT OUT IV (skandynawska organizacja ds. Randomizowanych pró  b klinicznych IV). J Am Coll Cardiol 2012; 60: 1140-1147  Crossref Web of Science Medline  2. von Birgelen C, Basalus MW, Tandjung K, i in. Randomizowane, kontrolowane badanie w stentach Resolute drugiej generacji, eluujących zotarolimus, w porównaniu ze stentami Xience V uwalniającymi ewerolimus u rzeczywistych pacjentów: próba TWENTE. J Am Coll Cardiol 2012; 59: 1350-1361  Crossref Web of Science Medline  3. von Birgelen C, Sen H, Lam MK, i in. Trzecie generacje z eluowaniem zotarolimusem i stenty wydzielające ewerolimus u wszystkich pacjentów wenerycznych wymagających przezskórnej interwencji wieńcowej (HODOWLA ŚCISKÓW): randomizowane, jednooślepkowe, wieloośrodkowe badanie kliniczne. Lancet 2014; 383: 413-423  Crossref Web of Science Medline  4. Pijls NH, Fearon WF, Tonino PA, i in. Rezerwa przepływu frakcyjnego a angiografia do prowadzenia przezskórnej interwencji wieńcowej u pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową: 2-letnia obserwacja badania FAME (a  ng. Fractional Flow Reserve versus Angiography for Multivessel Eva [więcej w: endokrynolog Wrocław, neurolog Wrocław, psycholog warszawa ]

[hasła pokrewne: twaróg półtłusty kalorie, jąkanie toniczne, pościel elway allegro ]

Hypoplastyczne sródstopie – Beyond Cosmesis

Hipoplastyczne śródstopie lub idiopatyczna brachymetatarsia to stosunkowo częsta diagnoza w praktyce podiatrii. Pacjenci z tą nieprawidłowością zazwyczaj szukają zabiegu z powodu problemów kosmetycznych, trudności w noszeniu butów lub dyskomfortu stóp. Hipoplastyczne śródstopie mogą towarzyszyć inne cechy fizyczne, najczęściej związane z dziedziczną osteodystrofią Albrighta. Jeśli wyniki wskazujące na dziedziczną osteodystrofię Albrighta występują w połączeniu z nieprawidłowościami laboratoryjnymi, prawdopodobną diagnozą jest prawdopodobnie pseudoopatia przytarczyc typu 1a. Jednak przypadek, który tutaj opisujemy, pokazuje, że izolowane hipoplastyczne kości śródstopia mogą być początkowym objawem pseudohipowirusowej nadczynności typu 1b.  Pseudohipoproteozyzm typu 1b został uznany za odrębny od typu 1a. <!–more–>Pacjenci z postacią choroby pseudohumopochodnej mają hipokalcemię i hiperfosfatemię z opornością parathormonu (PTH) i moga wykazywać oporność na inne hormony. Obydwa zaburzenia są spowodowane defektami genetycznymi lub epigenetycznymi, które obejmują kompleks GNAS, który koduje podjednostkę alfa stymulującego białka G i ich warianty splicingowe.1-3 Pseudohippatropatia typu 1a jest spowodowana mutacjami inaktywującymi matkę, wpływającymi na eksony GNAS od do 13, oraz typ 1b jest spowodowany przez macierzyńskie delecje GNAS lub STX16, ojcowską uniparentalną disomię z udziałem chromosomu 20q lub jeszcze nieokreślone mutacje genetyczne, które zmieniają odczyty metylacji GNAS. Pomimo faktu, że dwa rodzaje pseudohipopractwa są spowodowane przez różne defekty genetyczne, rosnące dowody wskazują na istnienie znacznego nakładania się tych dwóch zaburzeń, jak pokazuje przypadek, który opisujemy tutaj.  Rycina 1. Ryciny 1. Obrazy palców u nóg przed i po zabiegu. Skrócenie czwartego palca u pacjenta przed osteogenezą dystrakcji przedstawiono w panelu A. Panel B pokazuje palce   po zabiegu; prawy palec u nogi wydaje się normalny, podczas gdy lewy palec u nogi nie jest całkowicie skorygowany, z powodu infekcji, która wymagała usunięcia zewnętrznych stabilizatorów. Radiogramy skróconego lewego czwartego śródstopia przed interwencją chirurgiczną przedstawiono w panelu C. Panel D pokazuje lewą stopę po osteotomii, z zewnętrznym zamocowaniem w miejscu i nadmiernym pokryciem śródstopia. Panel E pokazuje stopę po usunięciu zewnętrznego urządzenia mocującego i skrócenie osteotomii, aby przenieść złącze, pozostawiając tylko dwie śruby w miejscu. Panel F pokazuje normalnie pojawiające się prawe czwarte śródstopie 9 lat po osteogenezie dystrakcyjnej.  Inna zdrowa 16-letnia dziewczynka odwiedziła oddział ratunkowy z powodu kołatania serca, mrowienia i drętwienia rąk i dłoni oraz spazmów dłoni. Sześć miesięcy wcześniej po wybiórczym osteosyntezie dystrakcyjnej rozwinęło się pooperacyjne zapalenie szpiku, aby wydłużyć l  ewe czwarte śródstopie; prawe czwarte śródstopie pomyślnie przedłużono 9 miesięcy wcześniej. Fizyczne badanie ujawniło znak Trousseau i krótki lewy czwarty palec u nogi (ryc. 1).  Wyniki laboratoryjne obejmowały zjonizowany poziom wapnia 3,5 mg na decylitr (0,88 mmol na litr), całkowity poziom wapnia 6,5 mg na decylitr (1,6 mmol na litr), poziom fosforanu w surowicy 4,1 mg na decylitr, poziom PTH 1027 pg na mililitr i poziom hormonu tarczycy 2,7 mIU na litr. Radiografia ujawniła krótką lewą czwartą śródstopie ze śrubami z wcześniejszej procedury osteogenezy rozpraszania; prawe czwarte śródstopie miało normalny wygląd po wydłużeniu, a wszystkie inne śródstopie również były normalne. Nie zidentyfikowano mutacji w egzonach od do 13 GNAS (DNA Diagnostic Laboratory, Johns Hopkins University), które wskazywały na to, że pseudohiperopatia typu 1a była mało prawdopodobna. Zmiany epigenetyczne zostały zidentyfikowane w czterech zróżnicowanych genetycz  nie regionach GNAS (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego listu pod adresem); nie było dowodów na utratę alleli lub ojcowską jednorodną izodysomię z udziałem chromosomu 20q.  Przypadek ten pokazuje, że izolowane skrócenie śródstopia może być początkowym dowodem na występowanie pseudohipowirusowej nadczynności typu 1b, zaburzenia, które może pozostać nierozpoznane przez dłuższy czas, ale które często powoduje ciężką hipokalcemię. Ponieważ tacy pacjenci zwykle pozostają normokalcemiczni w wyniku resorpcji kości zależnej od PTH, przedoperacyjne badanie pacjentów, którzy wydłużają izolowane czwarte śródstopie lub śródręcza, powinno obejmować pomiar PTH, nawet przy braku innych cech dziedzicznej osteodystrofii Albrighta.  Amita Sharma, MD  Massachusetts General Hospital, Boston, MA  org  Alfred J. Phillips, DPM  St. Elizabeth Medical Center, Brighton, MA  Harald Jüppner, MD  Massachusetts General Hospital, Boston, MA  Ob  sługiwane przez dotacje (R01DK46718-20 i PO1DK11794 [podprojekt IV], do dr Jüppner) z National Institute of Diabetes and trawiennego i nerkowego.  Form [więcej w: stomatolog legnica, stomatologia estetyczna, angiolog ]
[przypisy: twaróg półtłusty kalorie, jąkanie toniczne, pościel elway allegro ]

Szczepionka przeciw pneumokokowemu zapaleniu pluc u doroslych

W artykule na temat skuteczności 13-walentnej szczepionki przeciw pneumokokom (PCV13) we wspólnotowej próbie immunizacji płuc u dorosłych (CAPITA), Bonten et al. (Wydanie z 19 marca) interpretuję wynik jako sukces. Jednak inne wyniki wskazują na coś przeciwnego. Względne ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny wynosi 1,00 (przedział ufności 95% [CI], 0,95 do 1,05), względne ryzyko zgonu z powodu pneumokokowego zapalenia płuc lub inwazyjnej choroby pneumokokowej wynosi 0,86 (95% CI, 0,29 do 2,55) , a względne ryzyko pneumokokowego pozaszpitalnego zapalenia płuc wynosi 0,95 (95% CI, 0,86 do 1,05). W badaniu z udziałem ponad 84 000 uczestników nie stwierdzono znaczącego zmniejszenia żadnego z wyników istotnych dla pacjentów. Osiągnięcie jedynie redukcji pomiarów laboratoryjnych (tj. <!–more–>Obecność i szczepienie pneumokoków) jest imponujące. Autorzy pomijają wszelkie wzmianki o liczbie hospitalizacji. Projekt badania2 stwierdza, że wszyscy pacjenci, któ  rzy zostali przyjęci lub widziani w oddziale ratunkowym w związku z podejrzeniem pozaszpitalnego zapalenia płuc, zostali sprawdzeni pod kątem udziału w badaniu. Dlatego dane z hospitalizacji powinny być dostępne. Biorąc pod uwagę znaczenie tego wyniku, autorzy powinni zgłosić te dane.  Andrew W. Swartz, MD  Yukon-Kuskokwim Health, Anchorage, AK  Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.  2 Referencje1. Bonten MJM, Huijts SM, Bolkenbaas M, i in. Szczepionka skoniugowana z polisacharydem przeciwko pneumokokowemu zapaleniu płuc u dorosłych. N Engl J Med 2015; 372: 1114-1125  Bezpłatny, pełny tekst Web of Science Medline  2. Hak E, Grobbee DE, Sanders EAM i in. Uzasadnienie i konstrukcja leku CAPITA: RCT 13-walentnej skoniugowanej szczepionki pneumokokowej u starszych osób dorosłych. Neth J Med 2008; 66: 378-383  Web of Science Medline  Badanie CAPITA PCV13 wskazuje na zmniejszenie względnego ryzyka pneumokokowego zapalenia pÅ  ‚uc związanego ze szczepionką o 45,6% i względnego ryzyka inwazyjnej choroby pneumokokowej o 75,0%. Te pozornie imponujące statystyki, które pomogły uzyskać akceptację od Agencji ds. Żywności i Leków oraz zalecenie Komitetu Doradczego ds. Praktyk szczepienia (ACIP), że PCV13 może być stosowany u wszystkich pacjentów w wieku 65 lat lub starszych, ignorują drobne korzyści ze szczepionki a jego koszt. Liczba potrzebna do leczenia (NNT) wynosiłaby 1030, aby zapobiec jednemu przypadkowi zapalenia płuc w ciągu 3,97 lat i 2011 r., Aby zapobiec jednemu przypadkowi inwazyjnej choroby pneumokokowej, bez jakiejkolwiek korzyści z powodu śmiertelności. Przy obecnym koszcie nabycia wynoszącym 150 USD za dawkę, szczepionka ta będzie kosztować amerykański system opieki zdrowotnej do 6,3 miliarda dolarów zaszczepienia obecnej populacji osób w wieku 65 lat i starszych, a następnie ponad 500 milionów USD rocznie.  James D. Leo, MD  System Zdrowia MemorialCare, Fountain   Valley, Kalifornia  org  Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.  ACIP niedawno zalecił rutynowe stosowanie PCV13 dla wszystkich osób dorosłych w wieku 65 lat lub starszych w Stanach Zjednoczonych. Zalecenie to opierało się w dużej mierze na wstępnych wynikach CAPITA i późniejszych analizach kosztów i korzyści1. Uważamy jednak, że studium, a następnie zalecenia ACIP skupiły się na błędnych danych z badania. Z punktu widzenia klinicznego lub zdrowia publicznego, powinno być nie tylko pytanie, czy szczepionka zapobiega pozaszpitalnemu zapaleniu płuc wywołanemu przez serotypy atakowane przez PCV13, ale także, jakiej części wszystkich takich przypadków mógł zapobiec PCV13. CAPITA wyraźnie pokazuje, że PCV13 nie jest skuteczny przeciwko nieinwazyjnemu pneumokokowemu zbiorowemu zapaleniu płuc (niezależnie od serotypu) i nie jest skuteczny przeciwko zapaleniu płuc wywoływanemu przez wszystkie przyczyny. Dlatego P  CV13 może mieć minimalne korzyści dla osób starszych w Stanach Zjednoczonych, pomimo wysokich kosztów (około 100 USD na dawkę). Kwestie te podkreślają potrzebę innej szczepionki przeciw pneumokokom, zaprojektowanej specjalnie do stosowania u dorosłych  Daniel M. Weinberger, Ph.D.  Christian AW Bruhn, Ph.D.  Yale School of Public Health, New Haven, CT  Daniel. edu  Eugene D. Shapiro, MD  Yale School of Medicine, New Haven, CT  Dr Weinberger zgłasza otrzymanie wsparcia od zainicjowanego przez badacza grantu badawczego od Pfizer do Yale University, opłaty konsultingowe od Merck i granty od National Institute on Aging poprzez Claude D. Pepper Older Americans Independence Center na Yale University School of Medicine (P30AG021342 ) z Narodowego Centrum Wspierania Nauk Translacyjnych za pośrednictwem Centrum Badań Klinicznych w Yale (UL1TR00014) oraz z Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych (R56AI110449) Dr Bruhn zgłasza otrzymywanie opłat za wykłady od ViiV He  althcare (częściowo należącego do Gl [patrz też: podolog, nefrolog Wrocław, dermatologia estetyczna ]
[więcej w: twaróg półtłusty kalorie, jąkanie toniczne, pościel elway allegro ]

Technologie reprodukcyjne i ryzyko wad wrodzonych

width=756Nie wiadomo, w jakim stopniu wady wrodzone po leczeniu niepłodności można wyjaśnić za pomocą czynników rodzicielskich. Metody
Powiązaliśmy spis leczenia za pomocą technologii wspomaganego rozrodu w Południowej Australii z rejestrem urodzeń i zakończeń z ciążą trwającą co najmniej 20 tygodni lub wagą urodzeniową co najmniej 400 g oraz rejestrami wad wrodzonych (w tym porażeniem mózgowym i zakończeniami dla wady w dowolnym okresie ciąży). Porównaliśmy ryzyko wad wrodzonych (zdiagnozowanych przed piątymi urodzinami dziecka) wśród ciąż u kobiet, które otrzymały leczenie z wykorzystaniem technologii wspomaganego rozrodu, ciąż spontanicznych (tj. Bez poczęcia) u kobiet, które urodziły się wcześniej z poczęciem wspomaganym, ciąże u kobiet z zapis niepłodności, ale bez leczenia za pomocą technologii wspomaganego rozrodu i ciąż u kobiet bez zapisu niepłodności.
Wyniki
Z 308 974 urodzeń 6163 pochodziło z poczęcia wspomaganego. Niedostosowany iloraz szans dla każdej wady wrodzonej w ciążach z towarzyszącym poczęciem (513 wad, 8,3%) w porównaniu z ciążami nieobciążonymi poczęciem wspomaganym (17 546 wad, 5,8%) wynosił 1,47 (95% przedział ufności [CI], 1,33 do 1,62) ; współczynnik ilorazów skorygowany o wiele zmiennych wyniósł 1,28 (95% CI, 1,16 do 1,41). Continue reading „Technologie reprodukcyjne i ryzyko wad wrodzonych”

Technologie reprodukcyjne i ryzyko wad wrodzonych AD 4

W porównaniu z ICSI, IVF wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem każdej wady wrodzonej (iloraz szans, 0,68, 95% CI, 0,53 do 0,87). Wspomagana koncepcja, która nie obejmowała manipulowania gametami (szczególnie wykluczając IVF, ICSI i przenoszenie intrafalopowe gamet), odzwierciedlając prawdopodobnie mniej inwazyjne typy wspomaganej technologii reprodukcyjnej, była również związana ze zwiększonym ryzykiem każdej wady wrodzonej (skorygowany iloraz szans, 1,24; % CI, 1,08 do 1,43). Gdy cykle embriotransferu zostały podzielone w zależności od tego, czy zarodki były świeże czy zamrożone, porody po cyklach świeżego zarodka IVF wiązały się ze znacznie zwiększonym nieskorygowanym ryzykiem wad wrodzonych w porównaniu z porodami do płodnych kobiet, które nie wymagały wspomaganego poczęcia, ale ryzyko to nie było już istotne po korekcie wielozmiennej (skorygowany iloraz szans, 1,09, 95% CI, 0,89 do 1,33). Cykle świeżego zarodka ICSI wiązały się z podwyższonym ryzykiem każdej wady wrodzonej, która pozostała istotna po dostosowaniu wielowymiarowym (skorygowany iloraz szans 1,66, 95% CI, 1,35 do 2,04).
Odpowiednio, cykle świeżego zarodka IVF wiązały się z niższym ryzykiem niż cykle świeżego zarodka ICSI (iloraz szans, 0,64; 95% CI, 0,49 do 0,86). Nie zaobserwowano istotnego wzrostu ryzyka wad wrodzonych u rodzących w wyniku IVF i ICSI (połączonych) cykli zamrożonych zarodków w porównaniu z porodami u płodnych kobiet, które nie wymagały wspomaganej poczęcia (skorygowany iloraz szans, 1,10; 95% CI, 0,85 do 1,41) lub urodzeń pochodzących z zamrożonych cykli zarodkowych IVF w porównaniu z wynikami uzyskanymi z cykli zamrożonych zarodków ICSI (skorygowany iloraz szans, 0,79; 95% CI, 0,46 do 1,34). Continue reading „Technologie reprodukcyjne i ryzyko wad wrodzonych AD 4”

Dożywotnie Zagrożenie Chorobą Układu Krążenia AD 4

W kohorcie MRFIT, w wieku 55 lat, zarówno biali, jak i czarni mężczyźni z optymalnymi profilami czynników ryzyka mieli znacząco niższe ryzyko wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych niż mężczyźni z dwoma lub większą liczbą głównych czynników ryzyka (biali mężczyźni, 4,0% vs. 26,6 %, czarni, 9,9% wobec 27,9%) (ryc. 2 w dodatkowym dodatku). Wyniki analiz stratyfikowanych ras były podobne u kobiet (dane nieukazane). Efekty kohorty porodu
W wieku 55 lat, 20-letnie skorygowane ryzyko zgonu z powodu chorób sercowo-naczyniowych było niższe w młodszych grupach urodzeniowych niż w starszych kohortach urodzeniowych. Na przykład, w porównaniu z mężczyznami w pierwszym krajowym badaniu zdrowia i odżywiania (NHANES I, badania przeprowadzane od 1976 r. Continue reading „Dożywotnie Zagrożenie Chorobą Układu Krążenia AD 4”

Terapia estrogenowa i kalcyfikacja tętnic wieńcowych ad 5

W analizach drugorzędnych ograniczonych do danych dla kobiet z przyleganiem co najmniej 80% przez co najmniej 5 lat, odpowiednie wielowariantowe ilorazy szans zostały znacznie zmniejszone: 0,64 (P = 0,01), 0,55 (P <0,001) i 0,46 (P = 0,001) , odpowiednio (Tabela 3). Tabela 4. Tabela 4. Wskaźniki szans dla różnych kategorii wzrostu w ocenie poziomu wapnia w tętnicach wieńcowych. Aby zbadać wyższe poziomy wapnia w tętnicach wieńcowych, przeprowadziliśmy wstępną analizę logistyczno-regresyjną porządkową, stosując ocenę wieńcową niższą niż 10 punktów jako kategorię odniesienia (Tabela 4) .10,25 W analizach zamiaru leczenia, kobiety otrzymujące estrogeny miały wieloczynnikowy iloraz szans równy 0,58 (P = 0,03) w przypadku nadmiernego zwapnienia tętnic wieńcowych (wynik> 300); w analizach wtórnych ograniczonych do kobiet z przyleganiem co najmniej 80%, iloraz szans dla wielu zmiennych wynosił 0,39 (p = 0,004) (tabela 4). Continue reading „Terapia estrogenowa i kalcyfikacja tętnic wieńcowych ad 5”

Wstrzykiwanie paromomycyny do trzewiowej leiszmaniozy w Indiach cd

Część pacjentów w grupie z paromomycyną została również losowo przydzielona do badania substytucyjnego, w którym wykonano próbkę farmakokinetyczną. Wszyscy pacjenci byli hospitalizowani na czas trwania badania; objawy życiowe były oceniane codziennie, a zdarzenia niepożądane zgłaszano zgodnie z Common Toxicity Criteria (CTC) Narodowego Instytutu Raka.15 Pacjenci byli monitorowani pod kątem zmiennych hematologicznych, chemii surowicy, masy ciała oraz wielkości śledziony i wątroby co tydzień podczas leczenie, pod koniec leczenia i 6 miesięcy po zakończeniu leczenia. Testy audiometryczne wykonywano co tydzień podczas leczenia u wszystkich pacjentów i powtarzano co 2 tygodnie, a następnie co miesiąc przez okres do 6 miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów z ototoksycznością. Do pobrania próbek farmakokinetycznych wykorzystano rzadki schemat pobierania próbek. Aspirację śledziony lub szpiku kostnego wykonano pod koniec leczenia, w 4-tygodniowej obserwacji u pacjentów z niewielką liczbą resztkowych pasożytów po zakończeniu leczenia, oraz u tych, którzy mieli nawrót trzewiowej leiszmaniozy, podczas 6-miesięcznego okresu obserwacji. Continue reading „Wstrzykiwanie paromomycyny do trzewiowej leiszmaniozy w Indiach cd”

Anidulafungin versus Fluconazole dla inwazyjnej kandydozy

Anidulafungin, nowa echinokandyna, wykazuje silną aktywność przeciwko gatunkom Candida. Porównaliśmy anidulafunginę z flukonazolem w randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu z nieliniowością w leczeniu inwazyjnej kandydozy. Metody
Dorośli z inwazyjną kandydozą byli losowo przydzielani do otrzymywania dożylnej anidulafunginy lub dożylnego flukonazolu. Wszyscy pacjenci mogli otrzymywać doustny flukonazol po 10 dniach leczenia dożylnego. W podstawowej analizie skuteczności oceniano ogólną odpowiedź (kliniczną i mikrobiologiczną) po zakończeniu terapii dożylnej u pacjentów, którzy mieli dodatnią hodowlę wyjściową. Continue reading „Anidulafungin versus Fluconazole dla inwazyjnej kandydozy”